เมื่อวานวันงาน comike ตื่นเต้นมากๆเลยน๊า แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกของการเปิดบูทก้ตาม แต่งานครั้งนี้มันใหญ่มากจริงๆนี่หน่า อีกอย่างยังไม่ได้เห็นโดตัวเป็นๆเลย T^T กลัวนู่นกลัวนี่ไปซะทุกอย่าง ยิ่งหลามน้อยบอก

"ทำไงดีๆๆ กลัวขายไม่ออก" อ่ะ -- --''' น่านจิ เครียดๆ แต่ต้องจำใจพูดไปแบบ แหม่ๆๆ ขายออกอยู่แล้วน่า (ลองนึกสภาพ usagi ขวัญเสีย ยืนหน้าซีดกันเต็มโต๊ะ ท่าทางไม่ดีแน่) ทั้งที่ในใจงี้แบบ ToT โฮๆๆ สงสารนู๋ด้วยนะค๊า งึมๆๆๆ

ก่อนออกจากบ้านไปงานตื่นมาตั้งแต่ 6.30 AM. รีบวิ่งไปมาทั่วบ้าน กลัวไม่ทันๆๆ ชุดก้ยังไม่ได้หา กระเป๋าก้ไม่ได้เตรียม คอมยังกองอยู่ตรงพื้น ง่ะ! - -;; เมื่อคืนกว่าจะหลับได้ปาเข้าไปตีสามกว่า อะไรวิ่งเต็มหัวไปหมด เลยไม่ได้เก้บของอะไรซักอย่าง วุ่นมากๆ จนม๊ามาตามนี่แหละ

"ยังไม่ไปอีกเหรอ? ตึกฐานน่ะ" ม๊าแบบทำหน้างงๆ ไหนว่าจะไปแต่เช้าไงอ่า

ตอนแรกตัดสินใจจะขับรถไป แต่... นอนไปสามชั่วโมง+แถวนั้นไม่เคยขับ+ขับรถเก่งมาก+กลัวไม่ถึง

ทำให้ผลออกมาว่า "นั่ง taxi ไปดีกว่านะ อิอิ" เลยให้น้องขับรถไปเรียก taxi ให้ (แง่งๆๆ น้องขับเก่งกว่า....) แต่ด้วยความที่ว่าต้องขนสมุดโน๊ตไปด้วย แล้วมันหนักมากเนี่ยซิ ทุลักทุเลน่าดู (จริงๆไม่น่าดูมากกว่านะ) ไหนจะขนสมุด กระเป๋าตัวเอง ตุ๊กตากระต่าย เก้าอี้ คอม ฯลฯ ฮื่อๆๆๆ TToTT

ไปถึงที่นั่นคุณลุงคนขับช่วยยกลงจากรถให้ ขอบคุณมากๆเลย

ง่ะ ไปหน้างานขนาดตอนนั้นเช้ามากๆน๊า แปดโมงนิดๆเอง คนก้เริ่มมากันแล้วล่า อิอิ แต่ว่าตอนนั้นอยากจะไป seven ก้ไปไม่ได้ อยากไปโทรศัพท์ (เพราะบัตรเติมเงินจะหมด) ก้ไปไม่ไ ฮื่อ นั่งเฝ้าลังมหาสมบัติอยู่นั่นเอง จนคนเริ่มตึมๆ circle ทั้งหลายเริ่มไปลงทะเบยนกัน my god!! ทำไงดีเนี่ย ในมือก้กดเบอร์หลายน้อยยิกๆๆ เลย ฮื่อ มาซะทีซี่ >_< จนมาถึงก้ราวๆเก้าโมงกว่านั่นแล (สุดท้ายรูปที่ต้องทำก้ให้เหี่ยวเอามาทีหลังจนได้~)

หลามน้อยก้มาแล้ว เพื่อนๆก้มากันครบแล้ว (เอ๋..วันนั้นมีใครไปบ้างน๊า เยอะจังจำชื่อได้ไม่หมด แหะๆ ยกโทษด้วย) ทีนี้ก้เข้าไปจัดโต๊ะกันได้เลย ไอ้ตอนเข้าเนี่ยได้แค่สองคนนะ เลยเข้าไปกะหลามน้อย โอ้โห คนอื่นทำไปเยอะมากๆแล้ว เกือบเสร็จกันแล้วล่า มีผ้าปูโต๊ะด้วย ของเราซิ ไม่มีเลย ด้วยความที่นึกว่าหรือคงงงไปเอง คงมีผ้าปูโต๊ะไว้แล้วม้าง ไม่มีซิ! ทำไงล่ะ อ๊ะ พอดีเอาผ้าคลุมไหล่มาด้วย เอะๆ ผืนที่หลามน้อยซื้อมาฝากจากเชียงใหม่เรย (ผ้าไหมไฮโซ~)

"งั้นปูเรยๆๆๆ" หลามน้อยสั่งด้วยความรวดเร็ว กระชาก ถึ้งๆ จากกระเป๋าเอาไปปูเป็นที่เรียบร้อย

ไม่หมดเท่านั้น ยังมีเรื่องที่ลืมสนิทไปอีก MV ไง ตอนกลางคืนก่อนงานส่งไม่ได้เลย เนื่องจากเนท(ของใครซักคนละน่า) อืดมากๆเลยต้องมาให้ตอนเช้านี่แหละ ไรท์ใส่แผ่นมาเปิดกันซะเลย นึกขึ้นได้เลยรีบถามหลามว่าคนรับเรืองคือใคร ได้ความว่า "Kiyono" อ๋า..แล้วอยู่ไหนล่ะ อาจจะเคยเจอมาบ้าง แต่จำไม่ได้หรอกน๊า สุ่มๆถามจนรู้ว่า 'อ้าว คนนี้นี่หน่า' เลยเอาไปให้และจัดการวางใบปลิวที่โต๊ะด้วยซะเรย~

(บ่นเล้กน้อย เพิ่งรู้ตัวว่างานนี้ทำเกินบูธอื่นไปเยอะ ไม่เห็นมีใครทำใบปลิวมาเลยอ่า ง่า เวลาวางไว้เลยแบบ เด่นๆ หรือไม่ก็ เสล่อๆ ไงไม่รู้ - -'' circle เดียวเลยนี่หน่า จริงๆตั้งแต่ตอนโฆษณาในแพมเฟล็ทแล้ว ฮ๋าๆๆ ไม่นึกเลยว่านอกจาก HF แล้วจะมีเราแค่ circle เดียว เด่นไปเปล่าหว่า??)

หลังจากนั้นก้คลุกอยู่ตรงโต๊ะนั่นแหละ แกะนู่นนี่เอามาวางๆๆ ด้วยความที่ของเยอะ คนเยอะ ทำให้ใต้โต๊ะมันรกมากๆเลย ตอนนั้นไม่รู้ทำไง วุ่นที่สุด หลามจัดการละกัน เลยหลบฉากไปเอาโดกะฟาสบุ๊คก่อน คนเยอะมากๆ การทำโดที่ฟาสบุ๊คนี่เริ่มเป้นที่นิยมขึ้นเรือยๆเลยเนอะ ตอนต่อแถวผู้หญิงข้างๆทัก

"ดีค่า ชื่ออะไรเหรอคะ" ง่า..ส่งยิ้มหวาน ใครละเนี่ย

"จีค่า..." ตอนนั้นยังอึ้งๆ งงๆแบบไม่ร้จะตอบอะไรเลยใช้เวลาคิดนาน เราน่าจะทักกลับแหะ

"เออ ไม่ทราบว่าชื่ออะไรเหรอค๊ะ อยู่บูธไหนเอ่ย?" ถามแบบรวบยอดที่สุดเท่าที่สมองยามเช้ายุ่งจะทำได้

"เดียร์ค่ะ อยู่ข้างๆกันนั่นแหละ" อ๊า จำไมยักได้ ไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ ตายแล้ว....

"ขอโทษนะคะ แหะๆ พอดียุ่งๆเลยยังไม่ได้ทักเลย T^T" คริๆๆๆ แต่อย่างน้อยตอนนี้ก้ยังจำได้น๊าค๊า

พอรับหนังสือเรียบร้อย เดินกลับไปแอบยิ้มไม่หุบเลย ตอนที่เห็นปกโดอ่ะ คือไม่รู้น๊าว่าคนอื่นคิดไง แต่สำหรับเรามันภูมิใจมากๆเลยอ่ะ เห็น(แอบบอกตอนรับหนังสือ พี่ที่รับใบเสร็จจากเราไปอ่านชื่อหนังสือว่า โอเวอร์ดาส ล่ะ ฮื่อๆๆ T^T มันอ่านยากขนาดนั้นเหรอคะ ฮึกๆๆ) กลับไปที่โต๊ะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นนะ... หมายถึงความรกอ่ะ อย่างเห้นได้ชัดเลยไม่รู้จะไว้ไหนบ้าง โต๊ะอื่นไม่เห็นรกแบบนี้นี่หน่า ตอนนั้นสตาฟประกาศจะตรวจบูธ ฮื่อ... รีบสุดๆ ขยะงี้ยัดใส่กระเป๋ากันเห็นๆเรย -__,- หึหึ

และแล้วก็ผ่านไปได้ด้วยดี เฮ้อ.....

ต่อไปมาถึงเวลาที่รอคอย >_< การซื้อโดก่อนของ circle ไง บูธที่เต็มเห็น ไม่น่าแปลกใจเลยคือ HF ฮ๋าๆๆ ก็ขนาดกระต่ายเองยังส่งฉลามน้อยไปเป็นแนวหน้า ยืนต่อแถวซื้อด้วยซะเรย

"จี..จะซื้อเผื่อพวกข้างนอกด้วยอ่ะ" อ่ะฮ๊ะ แล้วไงหว่า?? ก็ซื้อไปจี้~

"แต่ว่ามันรวมๆกันแล้ว..หนึ่ง..สอง..สาม......มันตั้งสิบกว่าเล่มเลยน๊า!!!" ง่า ตอนนั้นเหงื่อสองคนเริ่มตก ทำไมมันเยอะงี้หว่า คือก้ไม่ได้มีกฎห้ามซื้อเยอะ(เหมือนบางงานที่ jap)หรอกนะ แต่มันน่าเกลียดไปเป่าอ่า เออ...เอาเป็นว่าซื้อเท่านี้แล้วกัน (เท่าที่เราจะเอานี่ไง) ตอนนั้นเลยได้มาสองเล่ม คือสมุดโน๊ต Garden กะโดแจ่มตั้งวงอ่ะจิ (อันหลังนี่ซื้อสามเล่มรวด เผื่อๆๆ) แล้วก็หมดเวลา แง่ม...เฝ้าบูธไม่ได้ไปไหนเรย ต่อมาเป็นช่วงสตาฟซื้อแล้ว อิอิ ตอนนั้นมีคนมาซื้อสองคนล่ะ ถ้าจำไม่ผิดเป็นรุ่นน้องหลามหรือไงนี่(ถ้าจำผิด ขออภัย แต่อยากให้รู้ว่าดีใจมั่กเรย >_<) ตอนนั้นยังอึ้งอยู่เรย แบบบอกราคาไม่ถูก ตะกุกตะกักสุดฤทธิ์ ฮ่า~ ดีใจค่า คนต่อไปก็พี่มิ้น อันนี้ดีใจที่สุดเรยอ่า T-T แบบว่าไม่นึกไม่ฝัน ก็ circle เขาออกจะสวยปานนั้น มาซื้อของเราด้วย ฮื่อ ทำเอานึกถึงตอนที่ยังทำโดไม่เสร็จแล้วได้กำลังใจจากพี่มิ้นมาเร่งๆเลยล่ะ

แหม อาจจะดูเหมือนเวอรืน๊า แต่ตอนนั้นรู้สึกงั้นจริงๆนี่หน่า แม้เราเองจะไม่ใช่คนวาด แต่เป็นคนที่คลุกคลีกะฟิคด้วยตลอดพอๆกับหลามนี่แหละ ทำให้รู้เลยว่าจะทันไม่ทัน และมันก้รุ้สึกแบบว่าหมดกำลังใจไปหลายรอบทีเดียวล่ะ (เอะๆ รายละเอียด จะเขียนเพิ่มใน "วิกฤตโอเวอร์ โดส" นะ )

กลับสู้ความเป็นจริงต่อ หลังจากนั้นก้มีการเปิดงานจริงๆซะที เสียง "เฮ้!~ " ดังมาจากทุกทิศเลย ตอนนั้นงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอ (รู้สึกวันนั้นเอ๋อบ่อย) หันไปถามเจี๊ยบที่เดินมาแล้วเลยได้ความ 'งานเริ่มแล้ว' นั่นเอง เอาล่ะ ผ่านพ้นการทำโดอยางยากลำบาก และสิ่งที่ยากที่สุดกำลังเริ่มแล้ว การขายให้ได้ไง

เราจะขายได้มั๊ยนะ?

ไม่รู้หรอก แต่ว่าต้องทำให้ดีที่สุดล่ะ น่าแปลก หรืออาจเป็นเพราะโชค หรืออะไรก้แล้วแต่ (ไม่อยากพูดแบบหลงตัวเองว่าคนอื่นๆชมว่าวาดสวยหรือเพราะโดสวยถึงได้เข้ามาดูกัน เดี๋ยวเหลิง ไม่ดีๆๆ ) คนทยอยเข้ามาซื้อเรื่อยๆ แรกๆอาจจะดูปกติหน่อย คือขายได้เรื่อยๆน่ะ ตอนนั้นหลามน้อยเป็นคนไปนั่งแทนที่เราแล้ว ทำไมน่ะเหรอ มันมีเหตุนะ เป็นเหตุผลที่เต็มใจลุกให้นั่งเลย

"อันนี้คนญี่ปุ่นวาดเหรอคะ?" ผู้หญิงคนแรกเลยที่ถามเรื่องโอเวอร์โดสน่ะ

"เอ๋? ถ้าปกขาวนี่ละก็ไม่ใช่ค่ะ คนไทยวาด คนไทยวาดหมดทั้งบูธแหละค่ะ" ตอบไปแบบกึ่งๆชี้แจง กลัวว่าจะมีคนหาว่าไปเอาของ jap มาขายน่ะซี่~

"จริงเหรอคะ! สวยมากๆเลย งานดูอินเตอร์ดีนะคะ นึกว่าคนญี่ปุ่นวาด" แหม่~ ยิ้มไปแบบเขินล์ แม้ไม่ได้วาดแต่ตอนนั้นเท้าแทบไม่ติดพื้นเลย

"ขอบคุณมากค่า จะบอกคนวาดให้น๊า ตอนนี้ไม่อยู่หรอกค่า" หลามน้อยมัวไปเที่ยวเล่นตามบูธอื่นอ่ะจิ และเขาก็ซื้อไปเล่มนึงด้วยล่ะ

หลังจากครั้งนั้นพอบอกหลามน้อยไป เป็นไปตามที่คาด self ที่เคยหายกระจายไปตามประเทศต่างๆก็กลับคืนมาดังเดิม บอกความดีใจปตรึมเรย >_< (อ๊ะ ในที่นี้เราเรียกมันว่า ตัว Self น่ะ คล้ายๆกับตัวสันดานคุงกับสำนึกคุงของพี่อิ่ม หลามน้อยเวลาเห็นงานสวยๆ หรือโดนว่าเรื่องงาน โดนวิจารย์ ตัว Self จะวิ่งเล่นไปทั่ว ก่อนเริ่มงานวิ่งไปจนถึงดอนเมือง พอเห็นงานคนอื่นหน่อยขึ้นเครื่องไปเรย~ คาดว่าไปสิงคโปร์ ฉุกเฉินน่ะ วีซ่าไม่ต้องใช้ (ฮา) )แล้วก็เริ่มมีคนเอาสึเคะบุมาให้เซ็นต์ทำให้เราต้องระหกระเหินไปยืนๆอยู่แถวๆนั้นนั่นแล คอยทอนเงิน คอยคุยกับคนซื้อเรื่องรายละเอียดไปเรื่อยๆ

เวลาผ่านไปเร็วน่าดู ทั้งที่เริ่มงานสิบโมงกว่า แป๊บเดียวเองเที่ยงแล้ว...

ก่อนหน้านี้มีการประกาศว่าจะเปิด MV ตอนเที่ยงๆไง เลยรอๆอยู่ เพราะเราเองบางอันก็ยังไม่ได้ดูเหมือนกัน จังหวะนั้น ต้น โทรมาพอดี

"ฮัลโหล กิฟท์อยู่ไหนอ่ะคับ" อ๋า อยู่ที่งานแล้วล่ะ มีอะไรรึเปล่า?

"ต้นกำลังจะไปน่ะ งานจัดที่ไหนนะ" เอ๋? จริงเหรอ ดีใจง่า เลยบอกสถานที่พร้อมนัดหมายให้โทรมาเมื่อถึง

ไม่นานเท่าไหร่ซักครึ่งชั่วโมงได้ ต้นก็มา พอโทรมาเลยออกไปหาด้านนอกงาน คนเยอะมากๆ ทำให้กว่าจะเจอกันก็หาได้ซักพักนึงล่ะ ตั้งใจจะพาเข้าไปต่อแถวที่เราซื้อตอนแรก ลืมไปนั่นแถวของ circle อ่ะ....แถวยาวมากๆเลย ยืนต่ออยู่ 20 นาทีเห็นจะได้ จนรู้ว่าแพมเฟล็ทหมดเลยต้องเขียนชื่อท้งไว้ให้ส่งตามมาทีหลัง (ฮ๋าๆๆๆ ต้องก้มหลังให้เขียนด้วย ดูไม่ได้เลยแหะ - -'') ตอนนั้นก่อนเข้างานอิ๊บตังค์ต้นซื้อกระเป๋าไปอีกใบนึงด้วยล่ะ แหม่ๆๆ มันน่ารักนี่หน่า

กว่าจะได้งานก็ช้าไปมาก ไม่รุ้เลยว่าเริ่มเปิด MV กันแล้ว รู้ก็ตอนไปถามเพื่อนๆในบูธได้ความว่าที่กระต่ายหายไปหลายตัวเพราะ MV เริ่มฉายแล้วนั่นเอง ตอนนั้นวิ่งแบบลืมต้นไปเลย ฮ่า~ ไปยืนข้างๆเวที แล้วค่อยแซะๆเปนั่นแหละ ยืนดูไปเรื่อยๆ สวยจังเลย แต่ละคนทำออกมาสวยมากเลยล่ะ นึกๆอยู่นะว่า ของเราจะออกมาเป็นไงน๊า ด้วยความที่ไม่เคยเห็นนี่หน่า จะขายหน้ามั๊ย อดคิดไม่ได้หรอก ไม่ได้จะว่าสตาฟคนทำหรอกนะ แต่ว่าทุกคนสวยจัง T^T (ตอนนั้นสายตาเริ่มมองหาหลาม จนเจอ! นั่วกี๊ดๆๆ อยู่แถวที่เรียกได้ว่าหน้าสุดๆเชียว) คนที่ทำสวยเยอะมาก จำได้ไม่หมดหรอก ที่แม่นๆคงจะเป็นของ ranran ,HF ,iPong นี่แหละ (มีพวกที่ไม่รู้จักื่อด้วย รู้แต่เป็นนักสึกษาโทนี่แหละ สวยๆๆ) อันแรกของ ranran ไม่ต้องพูดถึงเลย...งามมากๆ เราเคยดูแต่ดูไปหน่อยเดียวเอง พอมาดูเต้มๆคราวนี้ โห~ แอบนึกเลยว่าป๋าเนปช่วยเสกให้รึเปล่า งามมากๆ โดยเฉพาะฉากแข่งควิชดิชอ่ะ ไม่ไหวแล้ว >_< กี๊ดๆๆ หันไปดึงๆเสื้อต้นแล้วก็กี๊ดๆ (รับกรรมไปนะ..)

พอของ HF ดูไปเกือบหมดแล้ว ยกเว้นงานที่พี่แฝดส่งอาจารย์นั่นแหละ ชอบที่ผีเสื้อบินนะ ดูเหมือนมันมีชีวิตจริงๆเลยอ่า ไฮโซมากๆ นึกเลยนะว่าถ้ามีเก้บไว้ดูอีกคงดีไม่น้อยเลย (ง่า..แต่ไม่เอาหรอก เขาไมเอาลงเวปก็แสดงวาไม่ให้จิ) ตอ่มาของ iPong บรรยายอะไรไม่ได้เลยนอกจากคำว่า "ฮาตรึม~" ยืนขำตายอยู่หน้าเวทีแล - o -

ง่ะ มาถึงของตัเองซะที ของกระต่ายนี่แหละ พอเห็นขึ้นแบบขนลุกๆ ความรู้สึกว่ากลัวจัง ผลจะเป็นไงเนี่ย เหมือนเวลาก่อนส่งงานอาจารย์ไงไม่รู้ กำลังจะหันไปบอกต้นนะว่า 'นั่นไงๆๆ ของฉันล่ะๆ' พอดีคนข้าง(ชายหนุ่มที่ไม่ทราบว่าเป็นใคร) พูดขึ้นมาก่อน

"เขาเอารูปจริงๆลงได้ด้วยเหรอ" โห...ตอนนั้นตัวหดเหลือนิดเดียว กำลังใจนี้ติดลบไปแล้ว ง่ะๆๆๆ

ดูไปเรื่อยๆ คนเริ่มแบบ สวยจังนะ น่ารักจังเลย คนเริ่ม กรี๊ดๆ เราก็เริ่มใจชื้นขึ้นหน่อยๆแล้ว ตอนนั้นเลยหันไปพูดกับต้น

"ต้นๆๆ เห็นมั๊ยๆๆ อันนี้แหละของจีเองๆๆ" ต้นก็แบบยิ้มๆ คงรู้แหละว่าตื่นเต้น >_< แหะๆ

จนมาถึงฉากที่เจมส์พูดว่า "ทำไมนายถึงรักรีมัสละ ซีเรียส" โอ้โห~ กรี๊ดกันสนั่น ขนาดผู้ชายคนเมื่อกี้ยังแบบ หัวเราะๆๆ วิ้วๆๆ คู่ไหนแน่เนี่ย staff ที่นั่งพากษ์อยู่ก็ช่วยเชียร์ๆ (ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นคิโยโนะอ่ะ)

"อ่ะแฮ่มๆ ไม่ทราบเมื่อกี้เกิดไรขึ้น ตกลงคู่ไหนเนี่ย" แหะๆๆ แจ่มนิดซิค๊า >_< จีตะโกน(เบาๆ)ตอบไป

คนข้างๆตอนนั้นก็แบบเหมือนเขารู้แล้วแหละว่า circle ของยัยนี่แน่เรย (ใช่ซิ! มันป่าวประกาศให้เพื่อนมันฟัง(บวกเผื่อแผ่คนข้างๆ)ขนาดนั้น) เลยพูดมาลอยๆแบบ น่ารักจังน๊า แต่แอบมีไปคู่อื่นด้วย อิอ

ตอนนั้นนะ แม้เราจะไม่ใช่คนทำ แตรู้สึกดีมากๆเลย ไอ้อาการขนลุกๆมันก็กลับมาอีกแล้ว แต่ไม่ใช่แบบครั้งแรกหรอก ตื่นตันจังน๊า ถ้าเป็นคนที่ทำงานนี้มาบ่อยแล้ว หรือแบบว่ายังไงมันก็ออกมาดีอยู่แล้วอาจจะไม่เข้าใจก็ได้นะ ไอ้คำว่า

"จริงๆเหรอเนี่ย เราทำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ"

คิดแล้วน้ำตามันก็พาลจะไหล เราเหนื่อยขนาดไหน ทั้งกายและใจ

เท่าไหร่นะ?

จนถึงตอนนี้ เวลานี้ที่ใครๆก็ชื่นชม มองเราเหมือนเป็นฮีโร่แบบที่เราเคยมองคนอื่นๆ ดีใจจนบอกไม่ถูกเลยล่ะ

ตอนนั้นคำๆนึงมันผุดขึ้นมานะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ ทั้งสตาฟกระต่ายและผู้ที่ยืนดูอยู่ขณะนั้น มันทำให้เราได้รับรู้ความรู้สึกดีๆขนาดนี้ได้ เราเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กๆของโพรงกระต่าย หากไม่มีคนอื่นๆงานคงไม่ออกมาดี และเราคงไม่ได้ภูมิใจแบบนี้หรอก

ครั้งแรกเลยนะ ที่รู้สึกว่าชีวิตมันมีค่าขึ้นมาเยอะเลย

หลังจากนั้นก้มีคนข้างๆมาถามไรไม่รู้แหะ ขณะนั้นกำลังซึ้งๆอยู่พอดี แต่มารู้สึกตัวเพราะได้ยินคำแสลงหู อะไร "ซิเรียสแจ่ม" นี่แหละ ถึงกับหันขวับเรย ไปเจอสองสาวที่ยืนข้างๆ ทำหน้าตาวิววับไงชอบกล เออ มีไรรึเปล่าหว่า?

"ตกลงเมื่อกี้...ซีเรียสเจมส์ด้วยเหรอคะ" หนึ่งในนั้นพูดแบบแอบลุ้น

ตอนนั้นนะนึกถึงคำพูดของหลามน้อยแบบเต็มๆ ที่ว่าช่างแอบเป็นคู่นี้สิ้นดี อ่ะอ๊างงง ทำไงดีๆ ไม่ได้น๊า เดี๋ยวเข้าใจผิดกันหมด ฉันไม่นิยม >_<!!

"เออ..ไม่ใช่คะ ไม่มีซีเรียสเจมส์นะคะ แหะๆ เป็นแจ่มนิดน๊า T-T แอบลุ้นกันอยู่เหรอ?" เหอๆ สาวๆกรี๊ดกันอีกรอบ(เลิกลุ้นได้เรยน้อง~)

พอดี MV มันยาวอะเนอะ ปิดท้ายด้วย Anime Jus ที่ต้องขอบอกว่าสตาฟเชียร์สุดใจขาดดิ้น เริ่มขึ้นมาเป็นสุดหล่อ แค่ชื่อคนก็เริ่มฮือฮากันแว ยิ่งคำคอมเมนท์จากพี่คิโยโนะ ยิ่งไปกันใหญ่เลย

"อันนี้ขำมากๆค่ะ ขอบอกว่าทำสตาฟคอมิเกะตกเก้าอี้ไปเป็นแถว" แหม่ๆ เหมือนเวอร์แต่เรื่องจริงอ่ะ(ใครกล้าเถียงๆ)

จบ Anime Jus คนก็(แนวเดิมเลย)เริ่มหาบูธกันใหญ่ ถามๆกันถึงเรื่องที่จะซื้อเล่มไหนดี หนักหน่อยก็มเกี่ยงกันซื้อ ด้วยความงบน้อย จะได้เอามาแชร์ๆกันอ่าน เอะๆ อยากจะพาไปบูธจังเรย แต่กลัวหาว่าโปรโมตท์เกินแหะ

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรมากเนอะ เลยเดินกลับบูธดีกว่า(หลังจากสลัดสองสาวกับสายตาประชาชีนับร้อยได้แล้ว)ก่อนกลับเดินไปหาหลามหน่อยดีกว่า เผื่อถามเรตติ้งแถวๆหน้าจอด้วย คริๆ แต่ความตั้งใจต้องพับไปก่อน เมื่อเจอหนาขอฉะ(บ่นนั่นแล)หน่อยเฮอะ แหม่ๆ ฉันงี้ยืนตะโกน(เบาๆ)เรียกตั้งนาน ไม่มีหันเรย จดจ่อจริงนะฉลาม~

"เธอนั่นแหละ เรียกตั้งนานไม่หันเรย" อ้าว ไหงเป็นงั้น - -'' แสดงว่าถั่วทั้งคู่หรอกเหรอเนี่ย

พอกลับไปถึงบูธ ดีใจเนอะ มีคนมาถามหาโดกันเต็มเลย จาก MV ที่เปิดและโฆษณานั่นแหละ ทำให้โดขายได้ขึ้นมากเลย คนมาถึงหลังๆเริ่มไม่ถามแล้วว่าเป็นคู่ไหนๆ มาถึงก็ถามราคาแล้วจ่ายเงินเลย ไม่เชิงว่าขายดีขนาดคนแน่นบูธ แต่ก็มีคนมาไม่ได้ขาดเลย แล้วช่วงหลังเที่ยงมาได้ไม่เท่าไหร่นี่แหละ ข่าวดีก็มาถึงหูคนที่ขายอย่างเดียวอย่างเรา

"ทำไงดีอ่ะ Overdose จะหมดแล้ว" ทั้งหลามทั้งเหี่ยวพูดแบบเห็นพ้องต้องกัน ว่าเหลืออีกไม่กี่เล่มเท่านั้น

"อ่ะ..จริงอ่ะ!!" ตอนนั้นตกใจ ไม่นึกว่าจะหมดแล้ว คิดๆไปว่าเพิ่งขายได้ประมาณ 20 กว่าเล่มเท่านั้นเอง คงเพราะปลีกตัวไปหาต้นบวกกับไปยืนดู MV มั้ง

"ง่ะ จะหมดก็ดีแล้วๆ" ไม่ต้องทำไงหรอกน่า ขายหมดดีกว่าเหลือนะ หรือไม่จริงเล่า?

"ก็ขายให้หมดๆนั่นแหละ พอหมดก็ประกาศวาหมดแล้ว เท่านั้นเอง"

เลยเร่มลงมือขายต่อไป ระหว่างนั้นเป็นช่วงที่เจี๊ยบกำลังคุยกับน้องสองคนอยู่พอดีเลย เป็นเพื่อนมาด้วยกันสองคน ก็ดูท่าทางเป็นสาววายนี่แหละ แต่คงไม่ได้เข้าบอร์ดอะไรที่ไหน ชอบอ่านแต่ก็ไม่ได้รู้พวกศัพท์ที่เราๆใช้อะไรมาก ได้ทีล่ะ ท่าทางเขากำลังลังเลพอดีว่าจะซื้อเล่มไหนเลยเข้าไปช่วยขายซะเลย ตอนนั้นได้ความว่าอยากได้ Overdose แต่เกี่ยงๆเรื่องว่าใครจ่ายอยู่ เลยจัดการแนะนำ Anime Jus เพิ่มอีกหน่อย(จริงๆเจี๊ยบก็พูดๆไปแล้ว แต่อีกรอบ เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ) ทีนี้ เรื่องยาวเลย

"อ่ะ ก็นี่ไงแกก็จายไปดิ"

"ไม่มีตังค์แล้ว เอาเล่มไหนดีอ่ะ" น้องเสื้อดำ(แอบเมน)หันไปถามคนข้างๆ

"เออ...อยากได้ทั้งสองเล่มอ่ะ" ลังเลสุดชีวิต ดีแล้วจ๊ะๆ

"ก็ไม่มีตังค์ ตังค์ไม่พอ เอาไหนอ่ะ ซักเล่ม" น้องก็เถียงไป พี่ๆก็ยืนหน้าแช่มขายโดกันไป

"เออ อันนั้นก็อยากได้ อันนี้ก็อยากได้" ชี้ไปมาทั้ง Anime Jus ทั้ง Overdose นี่แหละ

แล้วก็ยืนเถียงกันอีกยาว ฮ่า~ สร้างสีสรรค์ให้กับบูธน่าดู (อย่าเข้าใจผิดน๊า ถ้าน้องสองคนนั้นอ่านอยู่ ไม่ได้ว่าน๊า จะบอกว่าน้องอ่ะน่ารักดีจ๊ะ แค่เดินมาดูก็ดีใจแล้ว อันนี้ถึงกับยืนเถียงกันเพราะอยากได้ทั้งสองเล่ม เหมือนโดเราเป็นของมีค่าเรย อิอิ) สรุปแล้วเลยได้ Overdose ไปนั่นเอง เนื่องจากจำนวนหนังสือที่น้อยจนเกือบหมดแล้วนั่นเอง

"เออ ที่ถือนี่น่ะ เป็นเล่มเกือนสุดท้ายล้วนะคะ เหลืออีกสองเล่มเองนะ" จีก็พูดไปตามหลักสถิติ(จำนวนหนังสือในคลังใต้เก้าอี้)

ทำให้น้องเขารีบคว้าเรย - - แล้วพี่สาวบูธข้างๆ(ขอโทษนะค๊า หลามบอกชื่อมาแล้ว แต่จีจำไม่ได้อ่า)เลยทักทายข้ามบูธบ้าง เห็นว่านี่เป้นเล่มสุดท้าย พี่สาวเลยจัดการตะโกนจองและจ่ายตังค์เรียบร้อยเลย

"พี่รอเล่มสุดท้ายอยู่ค่า~" แหะๆ ขอบคุณมากค่า

มันน่าจะหมดใช่ปะล่ะ ไม่หรอก ยังขุดเจออีกเล่มนึง เป้นเล่มที่สตาฟเก็บไว้น่ะ เก็บไว้สองเล่มเลยหยิบออกมาเล่มนึง เอาล่ะ นี่คือเลมสุดท้ายจริงๆแล้ว

เดี๋ยวมาต่อ อิอิ

edit @ 2005/08/29 01:24:09